Τα πρώτα νέα, ευχάριστα: Ο πρασινάκης (αρχή του νησιού) εμφανίστηκε μόνο μια φορά, και είχε μέρες να σκάσει μύτη. Η παραλία, ήρεμη, λίγος κόσμος, αλλά σχεδόν καθόλου γνωστοί. Σιγά, θα γνωρίσουμε φρέσκους, όλο οι ίδιοι και οι ίδιοι...Σκηνές, πουθενά, καλό αυτό, μάλλον την έχει ψυλλιαστεί ο κόσμός. Ωραία, ας πάρουμε μια ανάσα.
Και όμως, κάτι δεν πάει καλά... Πολλές περίεργες φάτσες, καλημερίζεις και δεν σου απαντούν... Και, νατα μας, μια- δυο σκηνές φόρα παρτίδα, βούτυρο για το ψωμί του πρασινάκη και των δωματιούχων. Και, περίεργο, χτες ήταν η πανσέληνος του Ιουλίου, πώς και δεν ήταν κανείς στην παραλία να τη δει εκτός από τους 2-3 που ήδη γνώριζα;; Τι φοβερό έχει πια η ταβέρνα και δεν ξεκολλάνε από εκεί;;;
Και ναι, ήρθε, και έδεσε. Ευτυχώς τα ξωκλήσια μας τράβηξαν για βόλτα και γλιτώσαμε το θέαμα των χειροπέδων, στο μέρος που κάποτε νιώσαμε πιο ζωντανοί από ποτέ. Μπόρα είναι, θα περάσει; Συνεχίζουμε ακάθεκτοι, κόντρα περπατήματα, κόντρα μηχανάδες, και κάθε φορά που επιστρέφαμε, άσχημα νέα μας περίμεναν. Όχι, δεν πρόκειται να μας αφήσουν ήσυχους. Όχι, τέλος το μνημόσυνο, ας θυμόμαστε την Ανάφη, όπως τότε, χωρίς δρόμο, αλλά με μαγεία. ΤΟΝ ΠΟΥΛΟ!
Καραβάκι. Σαντορίνη, Ηράκλειο, ...Κάρπαθος. Χωματόδρομος, τρελός αέρας, γκρεμοί που σε φλερτάρουν όπως φυσάει δαιμονισμένα, αλλά ... η ανταμοιβή: Όλυμπος, και οι παραλίες.
Ο αέρας αέρας βέβαια, αλλά οι λύρες και τα λαούτα είναι μόλις 5 χιλιόμετρα μακριά, χαλάλι τα λάστιχα της μηχανής που αγκομαχάει στον κατσικόδρομο. Και οι μέρες περνάνε, αβίαστα για πρώτη φορά φέτος. Και οι ντόπιοι ξέρουν τα ονόματα μας. Και εμείς τα δικά τους. Και τους κάνει εντύπωση που δεν θα φύγούμε σε 2 μέρες, δεν θα ρουφήξουμε μόνο την όψη του μέρους σε ψηφιακές κάμερες, δεν ήρθαμε με διακοποδάνειο, δεν μας πειράζει να κοιμόμαστε χάμω και να μην βγάζουμε τα αλάτια από πάνω μας. Τους κάνει εντύπωση που όλοι δουλεύουμε και σε «κανονικές» δουλειές. Τους κάνει εντύπωση που στα πανηγύρια καθόμαστε αμίλητοι σε μια γωνιά και απλά τους ακούμε να παίζουν. Τους κάνει εντύπωση πως 15 άνθρωποι που μόλις γνωρίστηκαν φαίνονται να είναι φίλοι χρόνια.
Μέχρι που ένα μεσημέρι δύο στολές εμφανίστηκαν στην παραλία. « παιδιά, έχουμε καταγγελίες για τις σκηνές, πρέπει να τις κατεβάσετε αμέσως». Τουλάχιστον εδώ δεν ήταν νεατερνταλ όπως στην Ανάφη. Το ίδιο βράδυ καταλήξαμε να τα πίνουμε με το μπάτσο... Και η εύλογη απορία του ήταν: Μα, αλήθεια, σας αρέσει αυτό που κάνετε;;; να μην έχετε γλυκό νερό, να κοιμάστε κάτω, να σας τρώει ο αέρας; Τι είστε; Οικολόγοι; Κρέας τρώτε;
Και τι να απαντήσεις; Για τις ανατολές που κάθε μέρα χαιρόσουν που απλά υπάρχεις; Για τα δείπνα με τις ψητές πατάτες στη φωτιά; Για την πρώτη βουτιά της μέρας με το που έβγαινε ο ήλιος; Για τα αστέρια ; για το να μην φοράς μπουρκα για να κολυμπήσεις;
Άστο μεγάλε... λίγο λοξοί είμαστε απλά
Ας διαπραγματευτούμε: χωρίς σκηνή, και άλλες 2 μέρες θα μείνουμε, ίσα ίσα να δούμε την πανσέληνο και το πανηγύρι του Αι-Γιάννη. ....έστω
Και πάλι καράβι, Ρόδος τώρα. Οι μισοί φεύγουν για Αθήνα, με αεροπλάνο, 28 ώρες καράβι δεν παλεύονται. Μια στιγμή μόνο, το ηλιοβασίλεμα μπροστά στα τερατώδη ξενοδοχεία, όλα με θέα στον ήλιο που δύει. Αλλά, γιατί δεν είναι ούτε ΕΝΑΣ στο μπαλκόνι του να το δει;;
Μην ξεχνιόμαστε, ΕΜΕΙΣ είμαστε λίγο λοξοί
Λίγο πιο βόρεια. Νίσυρος. Σεπτέμβρης πλέον, Γλυκός και μελαγχολικός. Όλη η παραλία, για λίγους και πιστούς, ο καιρός φοβερίζει.
Όχι μάγκα, αν δεν γεμίσει το φεγγάρι δεν πάμε πουθενά.
Και γέμισε.
Και ήταν αυτό που μας τα ξεπλήρωσε όλα. Και συμμάχησε με τον αέρα και τον ήλιο. Και μας κράτησε να κοιμόμαστε στην άμμο μέχρι τις 2 του Οκτώβρη.
Και όταν ρίχνεις την τελευταία ματιά από το μονοπάτι, δεν σκέφτεσαι τίποτα, απλά χαμογελάς και ισιώνεις το σακίδιο. Άντε, νυχτώνει σε λίγο...
